به کدام طرف می رویم؟

پارلمان افغانستان گرچه مطابق قانون اساسی متشکل از دومجلس سنا و  نمایندگان است؛ اما در عمل مجلس سنا یک مجلس تشریفاتی بیش نیست؛ مجلس نمایندگان گرچه باتوجه به ماهیت قانونی خود ازجایگاه عالی برخورداراست و به عبارت دیگر مظهر اراده مردم است؛ اما این مجلس با وجود چنین جایگاهی به یک مجلس منفعل تبدیل گردیده است.

ازافتتاح مجلس شانزدهم (28 قوس 1384) شش سال می گذرد، حالت انفعالی مجلس ، بخصوص پس از حادثه 15 عقرب وشهادت تعدادی از چهره های برجسته این مجلس، افزایش یافته است؛ چنانکه افغانستان امروز بایک بحران عظیم سیاسی مواجه است.

کارشناسان سیاسی همواره برانفعالی بودن مجلس تصریح کرده اند؛ این انفعالات را می توان در دو عامل یافت : یکی ازعوامل عمده آن عدم هماهنگی نمایندگان در تصمیمات سیاسی شان، درقبال حکومت است، این امر ناشی از زد و بند ها و داد و گرفت هایی است که معمولا در پشت پرده  صورت می گیرد. عامل دوم که خود از عامل اول نشأت می گیرد، عدم اجرای به موقع مصوبات مجلس توسط قوه مجریه است؛ چنانکه در طول این چندسال هموطنان شاهدآن بودند؛ ونتیجه آن امروزبه یک معضل بزرگ سیاسی تبدیل گردیده است.

درچنین زمانی که  قوه مجریه اهمیتی بر مصوباتی قوه مقننه نمی دهد، چه باید کرد؟ ستره محکمه که خود ارکان اصلی قوه قضائیه است، سارنوال که نقش مهمی در اجرای قوانین دارد، وزراء که مسوولین اجرای قوانین هستند؛ اگر بری از قانون هستند؛ پس که برای کیست؟

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.